Μια πρόταση... γάμου

Η Μαιρούλα μου έβαλε ένα dead-line, να της απαντήσω μέχρι την Κυριακή το μεσημέρι – η χειρότερη μου μέρα από τότε που πήγαινα σχολείο, έως και σήμερα που έχω την δική μου επιχείρηση- αν την αγαπάω, να προχωρήσουμε το θέμα του γάμου μας για να οργανώσουμε την κοινή μας ζωή –σημειωτέον την ίδια ατάκα την είχε χρησιμοποιήσει και πριν ένα χρόνο, τότε που ήθελε να προχωρήσουμε το θέμα της συγκατοίκησης μας– για να εξελιχτούμε ως άνθρωποι, για να γίνουμε αποδεκτοί ως ζευγάρι στην κοινωνία, η οποία βρίθει από αποτυχημένους γάμους και πετυχημένα διαζύγια, αλλά εμείς είμαστε ακόμη πίσω -κατά τα λεγόμενα της Μαιρούλας- γιατί είμαστε ακόμη στο 0-0, το οποίο δείχνει μια κοινωνική στασιμότητα, και -θα πρόσθετα εγώ- μια αγωνιστική στασιμότητα, ενώ το 1-1 είναι καλύτερο σκορ ισοπαλίας, δείχνει μια ικανότητα στην επίθεση -είναι ελπιδοφόρο- και επισημαίνει και μια αδυναμία στην άμυνα –τις βελτιώσεις που πρέπει να γίνουν- όπως πέρυσι στο ματς Παναθηναϊκού-Ολυμπιακού, εγώ πέταξα στα ουράνια όταν σκόραρε πρώτος το καμάρι, ο Σαλπιγγίδης και έμεινα εκεί μέχρι το προτελευταίο λεπτό του αγώνα, όταν ο αλήτης, ο Γκαλέτι μας ισοφάρισε, γιατί ξέφυγε από το μαρκάρισμα του ξεφτίλα του Σαριέγκι –αυτόν τον άχρηστο πρέπει ο πρόεδρος οπωσδήποτε να τον πουλήσει το καλοκαίρι- αλλά αν κρατάγαμε 2 λεπτά ακόμη θα είχαμε στα χέρια μας την νίκη, να την τρίψουμε στα μούτρα των κωλόγαυρων, όπως ελπίζει η Μαιρούλα ότι θα τρίψει το γάμο μας στα μούτρα των φιλενάδων της –αν αυτές είναι φίλες, εγώ είμαι ο Σούπερμαν- που όλο της λένε πόσο τυχερές είναι που παντρεύτηκαν τους πρίγκιπες –να χέσω εγώ πρίγκιπες: τον Τάκη τον τσιγγούναρο και τον Σάκη τον τσιλιμπουρδιάρη- που πάντα ονειρευόντουσαν και πόσο ευτυχισμένες τις έχουν κάνει, και … και… και… σταματημό δεν έχουν, οπότε δεν αδικώ την καημένη τη Μαιρούλα που θέλει να τους κλείσει τα στόματα, αλλά είναι που ζητάει από εμένα να συνεισφέρω σε αυτό το 1-0, σε ένα παιχνίδι που θα παιχτεί -αν δεν διακοπεί από επεισόδια- για παραπάνω από 90 λεπτά, και εμένα αυτό το μακράς διαρκείας, απροσδιορίστου χρόνου δεν μου αρέσει, γιατί με ξέρω ότι μπορώ να παίξω μπαλίτσα για λίγο, μετά κουράζομαι, κάνω κοιλιά και είναι εύκολο ο αντίπαλος να μου τη φέρει και, λυπάμαι που το λέω, αλλά έχω αρχίσει να βλέπω τη Μαιρούλα ως αντίπαλο, με το στενό μαρκάρισμα που μου κάνει για τον επερχόμενο αγώνα που έχει ονομάσει αυτή «έγγαμο βίο» -και εμένα μου έχει κάνει το βίο αβίωτο- και στον οποίο υποθετικά και ιδανικά θα έπρεπε να κατεβαίναμε ως συμπαίκτες που ο ένας καλύπτει τα νώτα του άλλου, όπως στο meeting που είχαμε την Παρασκευή για να πάρουμε τη δουλειά του αεροδρομίου και εγώ ήμουνα στα μαύρα μου τα χάλια –ας όψεται η Μαιρούλα και τα τελεσίγραφά της- αλλά το αλάνι ο συνεταίρος μου με κατάλαβε, χωρίς να του μιλήσω βέβαια και πήρε το παιχνίδι πάνω του και μόνο μια στιγμή μου έδωσε μια πάσα για σίγουρο γκολ, αλλά εγώ του την γύρισα πίσω, γιατί αυτός έπρεπε να πάρει τη δόξα, αφού δική του ήταν η πρόταση και εγώ ποτέ δεν καταδέχθηκα να ακούσω τις ζητωκραυγές ή τα γιουχαρίσματα για ιδέες άλλων και έρχεται τώρα η Μαιρούλα και μου ζητάει - γιατί από ότι θα καταλάβατε εμένα δεν μου είχε περάσει από το μυαλό- να κάνω μια πρόταση... γάμου κατά παραγγελία, τη στιγμή που εγώ έχω συνηθίσει να είμαι αυτός που παραγγέλνει και όχι το delivery boy, που περιμένω όπου να’ ναι να μου φέρει την πίτσα και μπίρες για να παρακολουθήσω το ντέρμπι Παναθηναϊκού-Ολυμπιακού σήμερα, Κυριακή βράδυ, αν και τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα, ντέρμπι χωρίς το γούρι μου, τη Μαιρούλα, δεν γίνεται -πρόπερσι που πήγε στα Γιάννενα να δει τη μάνα της, χάσαμε- οπότε λέω να την πάρω τηλέφωνο, έστω και καθυστερημένα –θα δείξει κατανόηση, αφού με ξέρει- να έρθει, να μου πει και τις λεπτομέρειες για το γάμο μας, γιατί η αλήθεια είναι ότι εγώ χωρίς τη Μαιρούλα δεν μπορώ να κάνω παιχνίδι…

Φωτεινή Λ.